Lingua de namorar 2021: mensaxes da categoría B

1 A ti miña gran familia

Nunha mañá de solpor
nacía este meniño
cheo de corazón

Un neno soñador
quérote meu irmanciño
quérote meu amor

Nai loitadora
pai soñador
heroe e heroína
do meu corazón

A ti, avó e avoa
canto esta canción
nas mañás de ledicia e amor
alegrádesme o corazón

A ti miña gran familia
chea de vida
canto esta canción
con encanto e amor

 

2 Para ti meu ben.

Para ti meu ben.Para ti son as miñas verbas que che adico oxe. Grazas por formar parte da miña vida e sobre todo por axudarme naqueles momentos máis difíciles. Grazas unha vez máis por levantarme cando caía e por sosterme sempre.Grazas por loitar ao meu carón e non rendirte nunca para que eu poidera polo menos saír adiante ante calquer adversidade

 

3 Felicidade.

A felicidade atópase nos momentos máis pequerrechos e sobre todo naqueles momentos que pasamos xunto coas persoas que máis queremos.Ti es unha desas persoas a que máis quero e estimo.Es o alento de aire fresco que necesito polas mañáns e es a bonita posta de sol que non queres que se acabe nunca.Por todos eses momentos pequechos pero xigantes

 

4 A lingua do amor

Todos cremos que o amor vai só nun carril dun sentido, pero non é así... Fender ben pequenos nos ensinaron que na vida tes que estudar, casar, ter fill@s e morrer.
Pero non é así. Na vida hai moitos amores, algúns só durán un día pero son intensos dabondo. Eu sempre me preguntei eu conseguirei amor, pero a resposta é que xa o teño e é moi forte.

 

5 A vida en tempos de coronavirus

Sempre direi que a vida en tiempos de covid foi difícil, pero tamén me deu moitas cousas, sentimentos, a necesidade de vivir cada día coma se fose o último... Valorar cada intre que nos brinda a vida, cada día e cada momento. Sempre direi que a covid permitiume ver o valor da xente, o carisma, o amor e a amizade.
Sempre direi que aprendín a vivir.

 

6 Volver en tren

Ainda lembro aquelas tardes preto do mar, as longas caminatas cantando cancions e falando de filmes. Que lonxe queda agora aqueles días. Bótote de menos, volve a cidade a por min. E eu levareite a lugares que xamas coñecistes. Quero besarte baixo o castelo sen teito. Volve pronto por favor, xa quero volver a atoparte entre a xente da estación.

 

7 Na terra

Que bonita é a terra cando é ela mesma, séntanlle ben or carballos.
Que atractiva é a terra cando chove cando debe.
Que interesante esta terra de clima tan cambiante.
Que máxicos son os bosques.
E que cores tan bonitas chegamos a ver
Que ben lle senta o Atlántico a Galicia. Non cres?

 

8 Es o meu namorado

Ola meu amor,
como dicirche que es meu namorado, que es unha persoa especial na miña vida, que ti es o sol que ilumina o meu día a día e a lúa que ilumina os meus soños; es a persoa que me fai rir día si e día tamén, a que me fai feliz todos os días, os 365 días do ano. Gústame estar contigo e cada vez que te vexo ou falamos ilumínaseme a cara.

 

9 Es ti

O meu recuncho favorito do día es ti: a nosa intimidade no teu espertar malhumorado e o teu agarimo non pensado. Os días máis grises énchense de arcos de vella cos sons da túa voz e os máis ledos cegan coa luz que desprendes.

 

10 Faro e porto

Navego por esta vida un pouco á deriva, ás veces. E moi desorientada, sempre. Nunca teño claro cara a onde ir, nin qué pensar, nin qué decidir. Se fora tempo sería unha cicloxénese explosiva que remata para darlle paso á seguinte. Pero a calma chega sempre, porque ti estás aí. O meu faro na escuridade, o meu porto na tempestade. O meu amor.

 

11 Xustiza

Pois digamos que cando che quixen escribir non fun capaz de facelo do xeito que eu quería, non hai forma de poñer por escrito todo o que me gusta de ti, a miña poesía non che consegue facer xustiza.

 

12 Ilusión

Xurado que te miro como un neno pequeno todo ilusionadiño cando veñen os reis magos.

 

13 O amor da amizade

A nosa amizade superou o espazo, o medo e o tempo.Un espazo marcado polo oceáno de auga que separa o Brasil da nosa terra; o medo das decisións sempre incertas e o tempo de cinco anos xa sen vernos.Clara mostra a nosa de que fronte ao espazo, recordo! Fronte ao medo, coraxe! Fronte ao tempo, AMOR! Amor pola familia elixida, amor pola amizade pura.

 

14 Amor de bolboretas

Dende sempre souben que o amor non se trata tanto de ver, como de sentir: que está, que aconsella, que quere, que coida, que sente, que apoia... Non hai maior lazada que aquela que atrapa a alma; pobres dos que pensan en enlazar pulsos, descoñecedores de almas. Ditosos os que senten e fan sentir. Bolboretas sempre, bolboretas libres.

 

15 Lambetada

O galego xa é unha lingua fermosa, pero nos teus beizos é marabillosa.

 

16 Xuntos

Estou afeito a verte,
a erguernos e achucharnos xuntos,
a comer xuntos,
a estudar xuntos,
a pasar tempo xuntos.
Pero ás veces,
párome a pensalo,
e digo 'Deus;
estou con ela'.
'E é perfecta'.

 

17 A persoa da que me namorei

Voute querer igual peses 100 quilos ou peses 50, teñas o pelo laranxa, rapes a cabeza ou fagas mil cousas no teu corpo, o único que me importa é que sexas ti, que sexas a persoa da que me namorei.

 

18 Silencio

Que contigo non me pesa o silencio.

 

19 Agarimo

Ti, que te atopas en todos as miñas horas, minutos e segundos;
Ti, que me coñeces nos meus días claros e nos que me envolve a néboa;
Ti, que me lembras que sempre florece en primavera;
Ti, que me liberas da escuridade;
Ti, o meu reflexo no espello;
Ti, o meu fogar.

 

20 Verbalizar

Ollar, observar, sorrir, falar, imaxinar, bailar, estrañar… sentir.
Cantos verbos para resumir un só: Querer.

 

21 KÓX3G∆S

A xema dos seus dedos rozando a palma da súa man.
[...]
A mente en branco.
Os ollos pechados.
Primeiro sorrisos, ollos.
Palabras.
Sorrisos, ollos.
Sorrí.
Morde os beizos.
Un nome. Dous nomes.
Dous. Un. Beizos. Mans.
Os seus beizos.
As súas mans.

 

22 Vermello

Mirarmos. Prós ollos.
Mirarnos.
Ver.
Nós.
Mans. Aire.
O interior. Mírame pró interior dos ollos.
Mans.
Doce. Envolvermos.
Nós...
Mirarmos prós ollos.

 

23 Meu raio de sol

Deixas un baleiro que só ti sabes encher. Abarrotas os meus ocos, cólaste en todas as gretas. Apareciches do silencio para converterte na música que rompe cada pentagrama. Desataches as miñas ganas de ser e vivir contigo, de coser as nosas liñas. Viñeches e non necesitei máis. Os raios de sol xa non me importan, agora sempre fai día de praia.

 

24 Pérdome

Penso en ir da túa man camiñando pola praia de Riazor, tirarnos en Bonaval a enchernos de bicos, mirarte durante horas sentadas en calquera banco. En calquera cidade.
Penso en miles de plans que me gustaría facer contigo, todas as cancións que quero dedicarte e os versos que quero escribirte. Penso sempre en ti, penso que me estou namorando.

 

25 Amores do mar

O noso amor é como as redes do mar, conectámolo en nós mesmas e nas demais, redes de afectos e de coidados que nos fan medrar. Este amor que desborda dos nosos corpos a todo o mundo ten que chegar.

 

26 Xermolo de amor

Non foi sen tempo que con contento nos agarimamos nas verbas.Ti es a letra que forma o meu contexto e xuntos un novo código gramatical.
Embelesada por saber de ti naveguei nos ollos da túa bravura collendo alento e facendo gárgaras en galego.
Non sen xeito o acabamos feito, as palabras de xermolo brotaron en respeito. Meu ben, canto nos queremos.

 

27 Ao galego

Cando pasei ao teu carón fíxome un brinco o corazón! Que andares rapariga polas sendas do ruído. Fuches un ser divino, todo o meu sentido apagando o silencio con miles de sorrisos. Quen te mira mal non saber ver. Quen te elude dalle tempo, que ao tempo retornará. Namentres queda connosco enfeitizando. Engaiolémonos xuntas miña rula, miña lingua.

 

28 Luces de sinerxía

Nunha longa noite de pedra xurdiu o noso cantar. Atopámonos fortuitamente por obra e graza do azar. Camiño non hai, pero puxémonos a andar. Terra e tempo dabondo temos e nada que esperar. As nosas linguas falan, aínda que nada teñamos para conversar. Coidando o un do outro e indo sempre da man, nós, luces de sinerxía, temos un mundo por explorar.

 

29 Hai quen ama

Hai quen suspira polos seus ósos. Hai quen sente bolboretas no estómago na súa presenza. Hai quen non pode durmir pensando no perfume da emperatriz. Hai quen se divirte bailando coa doncela. Hai quen lle leva flores, fresas e champán á amada. Hai quen lle canta unha balada de amor á súa Eva. Hai quen escribe mensaxes de amor á súa Venus querida.

 

30 Viaxe de amor

Sigo encadeado ao teu agradable cheiro. Quero volver a facerte as beiras como cando nos coñecimos naquela noite na que Cupido me cravou a súa flecha. Espero que che gustase o anel de noso quinto aniversario que relucirá na túa delicada man. Neste viaxe de amor recordo cando meu corazón estoupou porque non cabía en sí de tanta felicidade. Quérote.

 

31 Soñar namorado

Lonxe, mais cerca ao mesmo tempo. Moitos plans víronse truncados e moitos desexos reprimidos. O único que nunca nos poderán quitar serán os nosos soños, porque son os que nos manteñen con vida e nos dan a esperanza de que volveremos a vernos e seguiremos camiñando xuntos, da man. Só temos que esperar un pouco máis, e mentres, seguir soñando.

 

32 Amor verdadeiro

O amor ten múltiples formas. O 14 de febreiro tamén é o día para recordarvos a vós como amigas o moito que vos quero. Unha amizade non se mide en minutos dunha chamada telefónica ou na cantidade de mensaxes recibidas, senón na confianza de saber que esas persoas están para un pase o que pase. Ese é o amor que nunca pode faltar na vida de ninguén.

 

33 Receitas de amor eterno parte I: ingredientes

«En cru, unha morea de entusiasmo, ilusión, compromiso e comunicación. Ao natural, unha boa dose de perdón, paciencia, esforzo e empatía. E ben mesturados, un chisquiño de esixencia e renuncia.»

 

34 Receitas de amor eterno parte II: elaboración e presentación

«Engadir os ingredientes esenciais en cru para formar a base: entusiasmo, ilusión, compromiso e comunicación. Enriba, botar xenerosa dose ao natural de perdón, paciencia, esforzo e empatía. Por último, sazonar cun chisquiño de esixencia e renuncia ben mesturados. Deixar repousar toda a noite con mimo e presentar sen adornos»

 

35 Negacionista

Para ti, que detésta-lo romance,
e se poñen a novela,
sempre cámbia-la cadea,
para por algo máis interesante.

Para ti, que non mostras interés,
nesta data consumista
e, dende o teu punto de vista,
debe ser invento do Corte Inglés

Para ti, negacionista, temos unha solución,
unha picada de nada
e xa estarás curada,
sentirás de novo a forza do amor.

 

36 Psicotécnico

Abonda de tanta teoría
que non me leva a ningures,
Relambería a túa anatomía
coma as tapas dos iogures,
Son brutiño coma un arado
e logo non teño quén me queira,
pero prantaríache as patacas
e sacharía a túa leira,
De tanto darlle voltas
parezo un oligofrénico,
antes de mocear contigo
hei pasa-lo psicotécnico.

 

37 Recordos na distancia

Os recordos axúdanme a manter vivos cada un dos momentos que gardo ao teu carón. Por iso, cada vez que lembro o brillo dos teus ollos, a ledicia éncheme o peito e debúxame un sorriso nos beizos. Un sorriso que pinta o meu rostro da cor da esperanza. Unha esperanza que me fai soñar co día no que xa non exista barreira algunha entre nós.

 

38 No futuro

Cando poidamos encontrarnos,
as bágoas serán apertas,
volverán os sentimentos agochados
e gozaremos dunha risa aberta.

Cando poidamos tocarnos,
e a túa pel aloumiñe a miña,
todos os instantes amargos
deixarán paso á alegría.

Cando poidamos estar xuntos,
oxalá non se esgote o tempo,
pois o único que quero neste mundo
é poder disfrutar do momento.

 

39 Síntoo moito

Fai case un ano que nos coñecemos, e non é que tivesemos moita sorte. Tesme que perdoar por non roubarche un bico antes e por voltar pa casa o día seguinte porque nos cancelaron as clases. Boteite de menos no confinanmento a pesar do que falabamos, pero sigote botando de menos. Aqueles sonrisos non volveron e aquelas cousas en común xa se perderon.

 

40 Grazas

Grazas papa por ensinarme a parrear, manexarme no barco e demais, jajaja. Estou moi orgulloso de ti, do que traballaches sen protestar, de que todos te aprecien e do que conseguiches partindo de tan pouco. Nunca chegarei a ter tantos valores coma ti. Pero iso é porque me deches a mellor vida que me puideches dar. Non me fagas repetilo cando volva.

 

41 Voltar abrazarnos

Como te boto de menos. Vin esta foto e entroume a morriña de cando podiamos ser libres, mais ao mesmo tempo, púxenme feliz por ter a sorte de levar camiñando ao teu carón moitos anos (e os que nos quedan). Necesito dun abrazo teu. Un abrazo dos que te recompón. Nos que sinto que todo vai saír ben. Quérote hoxe e querereite sempre.

 

42 Amor como salvación

Como é o amor. É o único que nos pode salvar nestes momentos e sempre. O amor que move mares. A revolución do amor. Amor do bó, de quererse, mais de verdade.

 

43 Amor en tempos pandémicos

Ola, moza. Estarás de acordo comigo en que nestes tempos o amor tórnase difícil, e máis todavía en tempos de pandemia. Non obstante, reivindico o noso dereito de nos separar do mundo por uns intres e poder ficar xuntos un tempo. Podemos ser como dous gatos contemplando xuntos o discorrer da vida desde a fiestra e camiñar xuntos. Quérote, miña gata.

 

44 A miña primavera

Como un trobador portugués escríbote pra che cantar o amor que che teño.Pescudo no meu corazón o bo que hai en min pra che dar, e así poder regalarche mil flores que dean vida a esta primavera do amor post-covid. Renacerá de entre as cinsas como un fénix o noso amor e dareiche unha aperta que te queza e te calme, e un bico que che conxele o corpo.

 

45 Querida lingua galega

Estimada @linguagalega,
Escribo esta carta nunha lingua feiticeira chea de meigas, lendas, terras encantadas.
Non sei se a coñeces? Ó escoitala deixarate namorada.
Non é doado escribir unha cantiga en galego máis estou ledo de tentalo porque no amor non existe formato.
Quérote con loucura, non deixarei de escribir en galego na túa procura.

 

46 28 anos de amor

Coñecinte nunha romería
unha noite de alborada
e dende ese día
quedei namorada.
Emprendemos un viaxe xuntos
esa noite de aloucados
pasamos por varios puntos
e acabamos casados.
Houbo berros e risas
houbo toxos e flores
mais unhas palabras precisas
devolvían os amores.
Agora de ganchete imos
paseando polo prado
éncheme de mimos
de min segue namorado

 

47 Flores de paixón

O amor dásmo todo o día,
pero espertarme cunha flor,
éncheme de alegría.
Para min es o mellor,
dásme paz e harmonía,
transmítesme tanto amor,
que ata nestes tristes días,
fas que sorría.
De ti sigo namorada,
dende que te coñecín,
aquela noite de alborada,
feliz San Valentín.

 

48 O reloxo

Oíche, non te enfades comigo por preguntar, pero creo que levaches o meu reloxo; creo non, seino vaia, porque na casa non estivemos namais que ti e mais eu. Sinto dicircho así, pero é que mo estaba gardando e xa teño palpitaciós e todo, o caso é que o tiveche que levar contigo... porque desde que marchache non se me dá pasado o tempo!

 

49 A clienta

Menudo día de traballo, tocoume bañar á clienta, vestila, prepararlle o almorzo... Di que lle doe o brazo, que non pode facer nada, e aínda por riba hoxe teño un dolor de cabeza tremendo, parece que empeza a pasar o tempo por un. Ía dicir que menos mal que vou pa casa a verte, pero deime conta de que traballo en casa hahaha.
Quérote ruliña!

 

50 Namorar en tempos pandémicos

Mantén a distancia! As tres palabras básicas destes últimos tempos, que pouco teñen que ver con estar preto, co afecto ou con namorar. Quen non bota de menos dar un bico con tranquilidade? Nestes tempos de pandemia, o afecto tense que limitar as miradas, a agarimos virtuais ou a choque de cóbados. Pero non esquezades que volveremos as apertas.

 

51 Namorar

Ter bolboretas no estómago, estar nas nubes ou obnubilado son algún dos termos que se empregan relacionados con namorar. Mais namorar non soamente implica a unha parella. Namórate da túa familia, dos teus amigos, da natureza e o máis importante, de ti! Se o consegues, asegúrote que serás a persoa máis afortunada do mundo. Non o dubides, NAMÓRATE!

 

52 Os camiños

Un día os nosos camiños cruzáronse, quen sabe por que. Cruzáronse, aínda que puidéronse cruzar con moitos outros. Puidéronse perder, chegar a outra hora, día, mesmo outro ano. Pero cruzáronse. Chegaron ao mesmo tempo ao mesmo lugar. Non sei se foi casualidade, causalidade, o destino ou a sorte, pero aconteceu. Os camiños atopáronse para xuntarnos.

 

53 Inefable

Idealizado sentimento. Inefable sensación. Como son quen, as voces da multitude, de te abranguer nunha simple definición, nunha nimia palabra cada vez máis prostituída? Como se cren, aqueles que alardean de superior entendemento, que poden apresar cunha pluma nun papel ou cunhas notas nunha canción esa voluptuosa emoción?

 

54 Gaia

48 monótonas veces caeron os infinitos graos de area no reloxo dos días. Estes ollos unicamente vían lonxincuos voos de gaivotas danzando ao son dos varelos dalgunhas árbores. Limitados a observar un anaquiño de ceo que nos solpores ofrecía arreboles. Limitados?Endexamais estes ollos se namoraran tan profundamente desa Gaia alumeada polo Astro Rei

 

55 A nosa Pepa

Aquela noite foi a peor da miña vida. Non lle dera as boas noites, esquecéraseme. Non podía comprender como Pepa marchara sen dicir adeus. Era a miña mellor amiga, e agora xa non estaba. Voou ao arco da vella das cadelas, e eu non lle dixen “quérote” antes de que fuxise cara alí. Bótoa de menos cada día, non había mellor compañía no mundo.

 

56 A fala dos soños

Cando soño contigo, fálasme en galego, mamá. Non o entendo. Non o utilizabamos entre nós, pero agora sempre o empregas. Para min, quererte en galego é máis fermoso que facelo en castelán, por iso creo que ti usas a lingua que me ensinou a avoa para que nunca esqueza quen son. Grazas por seguir voltando aos meus soños. Non marches nunca deles.

 

57 Noitadas de lueiro

Pombiñas mensaxeiras aconchegándose en noitadas de lueiro, ensinando que o agarimo compartido se multiplica.
Teremos que agardar a que alborexe para que o pombar se decate da gran ledicia que desprenden.
Encandean ó fato coa dita que sae polo seu peteiro, minguando as tristuras da bisbarra.
Ben que nos cómpre neste intre de desavinzas.

 

58 Amor na distancia

Amor é o sentimento que me acompaña desfacendo a distancia. Corazón, o recuncho onde atopo as lembranzas, os intres nos que nos permitimos ser, nos que nunca me deixaches de querer. Aférrome ao recordo mentres agardo o intre no que regresen as apertas e a distancia sexa parte do esquecido, quedando só os nosos bicos.

 

59 Libre e namorada

Quérote sendo libre e túa. Compartir a miña vida contigo, mentres ti compartes a túa comigo.

 

60 Non é dicilo, é sentilo

Que redundancia cando me dis que me queres. Que xa o sei, iso nótase: cando me envías un audio da canción que está soado na radio e te acordas de min, iso é amor; cando respetas as miñas decisións pese a diferir da túa opinión, iso é amor; cando ves que o meu camiño para medrar pode afastarse do teu e aínda así me animas, iso, miña xoia, é amor.

 

61 Verdade encriptada

Que pasa, canto tempo!
Un día estás aquí no pobo
E outro estás triunfando co teu grupo!
Recordo coma se fora onte as tardes xuntos rodeados de música.
Onde van aqueles tempos!
Tantas melodías que compoñías cuxa musa, dicías,
Era eu.

MOITO temos pasado, e desexo o mellor na túa vida, estés onde estés.

 

62 Aprendendo a querer

Non me queiras porque cho pido,
Quéreme porque o pides.

Non me digas que o sentes
Dime o que sentes.

Seica non quero cortar o fío
Pero ti xa me fixeches o lío.

 

63 Nova realidade

Denantes, comiámonos con exceso
Agora, perdémonos en recesos.

Denantes, as túas apertas eran o meu fogar
Agora, xa non as sinto coma o meu lar.

Solta estas cadeas invisibles
Quero romper a túa realidade e ser libre.

 

64 Sairei para atoparte

Ando á túa procura, mais non son quen de atoparte. Sei que estás nalgún lugar, percorrendo os teus camiños. Dou pasos ao teu encontro, mais contigo non tropezo. Ti non sabes de min. Eu non sei de ti. Mais sei que estás ao outro lado, tecendo soños. E eu estou aquí, percorrendo o labirinto do tempo que nos separa. Mais sei que sairei para atoparte.

 

65 O punto de encontro

A distancia que nos separa mídese co tempo. Como podo namorar entre catro muros de xeo? Só podo deixar voar ben alto o pensamento, para nos atopar onde só podemos vernos: Os soños son agora o noso privilexio, pois nos soños reside o meu único contento.

 

66 Eu que sei…

Ás veces falamos tanto e dicimos tan pouco.
Cando de pequerrechiños mostrábamos os nosos sentimentos, moitos dicían que os reprimísemos, e pouco a pouco fomos converténdonos en quen somos a día de hoxe... pero despois de todo o que está a pasar, eu que sei, xa non reprimo o que sinto...
E que sinto agora? "Que te quero"

 

67 Conexión

Mirarnos un ao outro e saber como estamos é un tipo de relación que non todo o mundo chega a alcanzar, e que lindo é saber que entre ti e eu esa conexión si que a hai.

 

68 Confinado sen ti, castigado

A suave flanela que entre garatuxas nos enredaba tornouse artesa de pretéritas lembranzas cás que me aloumiñas cada longa noite de pedra contemporánea. Evocación sobre granito: petricor, pasos harmónicos, presos dunha ataraxia que apuraba efémeros minutos ós que a berenguela lles chamaba horas. Estomballada nesta testemuña do noso, aínda te agardo.

 

69 Meliflua droga

Seica es adicción. Estímulo liberador da dopamina que me percorre vía mesolimbocortical de inesgotable sendeiro cara ao pracer. Renunciei á imposición dun tratamento que forzosamente pretendía arrebatarme unha vida atrapada neses ollos. Túa mirada, meu sistema de recompensa. Esquecerían que reforzadores positivos naturais aumentan a supervivencia?

 

70 Loita

Ai miña lingua, ceibe, valente
e fermosaa, sempre che cortaron as ás. Nunca sometida, sempre en loita, aprendiches a voar, non é doado estar máis orgullosa.

 

71 A vida hoxe en día

Afastada de ti para sobrevivir
Inhundada polas distancias que me separan de ti
Este virus que tanto me provoca
Bicho con espiñas, sangra que o toca.
Desexo inalcanzable, ausente amor
Desprezo pola epidemia que xera dor
Desprovida da túa esencia e calor
Mellor no sentir nada, antes que sentir dor
A pesar de non ter-te preto, te levo no corazón.

 

72 Galiza viva

As súas paisaxes regalan paz,
A súa gastronomía quita as peores penas
Ese patrimonio tan histórico, vivaz,
Esa mitoloxía de fantasmas e meigas
Déixate empapar da maxia, dos misterios.
Pois esta, nosa Galicia, lévase no sentimento.

 

73 A miña alegría    

A miña vida era unha tristeza total que pensei que se acabara todo ata que enamoreime de ti. Es a miña alegría, Forza, vontade
Quérote amor

 

74 A miña luz

Es o mellor que me pasou na miña vida, enamoreime da tua luz que emites en cada solpor. Grazas a tua luz fasme vivir.
Amote

 

75 A vida

A vida é máis que encontrar a alguén que te queira ou estar triste por que non te queren. Hai un montón de tempo que podes pasar descubríndote a ti, sen esperar que alguén se namore de ti no camiño, e por iso, non tes que sentir dor ou baleiro. Necesitas encherte de amor por ti mesmo, valorarte e converterte nun ser completo pola túa conta.

 

76 Sé feliz

Convírtete nun ser completo pola túa conta. Vive aventuras, durme no bosque con amigos, deambula pola cidade pola noite, senta só nunha cafetaría, dálle ós demais e sorrí moito. Fai todas as cousas con amor, pero non idealices a vida como se non puideras sobrevivir con ela. Vive para ti mesmo e sé feliz pola túa conta.

 

77 Os cartos malgastados en bragas vermellas:

Este Aninovo puxen unhas bragas negras. Onte enfermei e meu pai preparoume unhas lentellas deliciosas. Miña nai só fai repetirme que me abrigue, que fai frío. Outra chamada do meu irmá preguntando se cheguei ben co coche. Menos mal que os avós preparáronme o bocata antes do viaxe. Non sei se serían as bragas pero canta sorte teño no amor.

 

78 Para mamá, para papá:

Por facer do pequeno, grande; do difícil, fácil e do común, excepcional. Grazas, mamá. Grazas, papá.

 

79 Corenta

Corenta días, contigo.
Corenta meses, contigo.
Corenta anos, contigo.
...
Corenta corentenas xuntos.

 

80 Hoxe e mañá

Hoxe e Mañá.
24 horas.
1440 minutos.
A diferenza entre un día e outro.

 

81 Eu tíñache medo, San Valentín

Téñote sinalado no almanaque, 14 de febreiro. Rodeado en vermello, cor da paixón, pero tamén do erro, da temida corrección. Eu pensaba que estabas mal, que me sinalabas en solitario, reprochando soidade. Agora abrázote, San Valentín, porque máis ca nunca, quérome. E non me quero soa, quérome comigo. E se aprendín a quererme, que máis quero?

 

82 Lonxe e de noite

Afío a túa pel na tenue memoria
que se desprende da distancia.
Estás diante de min,
núa, enteira, preta

Collo as túas palabras no silencio
radiante da aliteración da túa mirada.
E todo está ben, fóra arde,
hai demasiado frío na noite pechada.

E cando a cinta remata,
o teléfono afunde
co mal sono do amor
nos pequenos píxeles dun corazón.

 

83 A ventá

Se o frío da ventá recollera todo o que hai nesta distancia todo sería mellor. Non quedaría o último calor do teu aloumiño antes de todo. A miña meixela ardería co cristal e a dor limparía un pouquiño todo. De seguro que  así non te botaría tanto de menos.

 

84 O fío da vida

A túa última folla caduca
segue prendida no lene baile
da derradeira aperta.

O meigo recendo das sabas
cubriuse de choros
tan sinceros coma crus.

Onde o espazo e o tempo se ausentan,
perdura a melodía
ao ritmo das badaladas.

Espérame á beira da noite.
Guiaranme os carreiros da pel,
os teus átomos amolecidos
baixo a certeza do amor.

 

85 Rea(r)mar

Esquecín de onde veño,
esquecín quen son,
esquecín amar o que fago,
esquecín.
Tiven que recuperar os meus adentros,
afondar nos meus máis profundos sentimentos.
Tapáronme a boca,
borráronme as mans,
aloxáronme da vida,
e aínda así
puiden atopar-
me
te
nos.

 

86 A barroca

Dez da mañá
Se eu tivese poder,
se eu puidese renacer,
fuxir,
querería volver facelo todo igual,
nesta mesma época,
neste mesmo momento
(pandémico),
neste mismo lugar,
para así atoparme contigo.
Se eu tivese poder,
faría o imposíbel por ser eu mesma,
para quererte coma te quero
e que me queras coma o fas.
Ai, meu gaiteiriño!
Toca outra ó espertar

 

87 Arrímate

Ti que vés buscarme
Amárrate a min
Ti que vés buscarme
Arrímate aquí

Maxia negra entre as túas mans
Amarran as miñas cadeiras
Nas Carballeiras da Serra da Loba
Solpor vermello cegador

No verde dun bosque fresco
No medio dun mar escuro
Onde flota o noso universo
O noso diminuto mundo

 

88 Baixo o berce da lúa

O orballo, apracíbel
aloumiña
o lombo dun inverno cano.
Sentada no banco da noite,
esbozo os suspiros do vento
mentres te arrola.
Mírasme ós beizos
e tras das follas amarelas
do tempo
acóuganme os versos.
Baixo o berce da lúa, xa non sei se son
ou se somos.
Se buliron os anos,
se esta poesía que me descobre
é túa
ou da luz que baña os paxaros.

 

89 Miña galeguiña

Miña galeguiña,
non me fales do quizais,
das cousas que puideron ser
e non foron.

Miña galeguiña,
nunca che dixen que fuches
a única persoa que endemais quixen
neste mundo.

Sen ser capaz de realizar
que xa non andas entre nós,
miro a nosa foto.
E mírote.

 

90 Nós

Somos a auga.
Tocámonos sen nin sequera darnos conta.
Somos a luz.
Facemos brillarnos os ollos.
Somos a terra.
Figuramos de chao baixo os nosos pés.
Somos o aire.
Dámonos o alento pra seguirmos respirando.
Somos o sangre.
Recorrémonos as veas e cada recuncho do corpo.

Mais somos cegas.
De todo iso non nos enteramos.

 

91 Amor, lingua universal

Non entendo os cadeados de amor, porque amor non é propiedade

Pero entendo «Oh my love» de John Lennon e Yoko Ono
A quen deixou en Pompeia o graffiti «todo namorado é un soldado»
Á parella abrazada baixo a erupción do Vesubio
Jahan honrando a Mumtaz co Taj Mahal
Chagall flotando coma un globo arredor da súa esposa Bella

Enténdoos. Entenderíanme.

 

92 Que cheiran as nubes?

Eolo e a nai xogaban co aire das persoas, pasatempo típico dos cúmulos. Ese home é un estratovolcán. Aqueles pelos semellan cirros. Entón, Eolo advertiu dúas persoas deitadas na herba ollando para eles.«Son namorados adiviñando as nosas formas». A nai faloulle da idade da inocencia e a tenrura, illas que cedo fican devastadas. Eolo botou a chorar.

 

93 Amor en todas as súas acepcións

Qué bonito foi coñecerme, pero o máis bonito foi atoparme contigo.
Qué bonito o que nunca se espera pero sempre estivo accesible.
Qué sorte é poder quererme , pero o máis especial foi aprender a deixarme querer.
Nunca foi tan fácil admirarte, pero todo comezou cando aprendín a perdoarme, a recoñecerme, a sentirme suficiente.
Qué máxico é amar.

 

94 Ledicia compartida

Ao final, a vida é un camiño non lineal na que diversas persoas se encontran, se despiden, se bican, se desexan. Non hai máis oportunidades para amar, para ser amadas. Sempre é tarde xa que nunca se sabe o que pode ocurrir, dun día para o outro todo pode cambiar. O importante é agradecer e sempre é bo momento para sacarlle un sorriso ao mundo.